Trancedans - de droom van onze planeet dansen
  de Droom van onze Planeet dansen!

De geluksmarkt:

Trancedans, op zoek naar je krachtdier

door: Kathleen Vereecken

Elke twee weken verdiept Kathleen Vereecken zich in de wereld van de alternatieve therapieën. Ze zweeft tussen reiki en lachmeditatie, pendelt tussen zweethut en klankschaal. Deze week: op zoek naar de hagedis in het bos dankzij trancedans.

     bron: Standaard, september 2009
     www.Standaard.be

De ligging van kasteel Nieuwenhoven, te midden van het glooiende Truiense landschap, is bepaald idyllisch. Eenmaal de toegangspoort voorbij wordt de illusie van een sprookje nog sterker. Alles is doordrongen van de geur van esoterie. En wat is iedereen hier vriendelijk. Els - een jonge vrouw die wat weg heeft van een elfje, maar dan wel een met dreadlocks - toont de weg naar de plek waar het allemaal zal gebeuren: een intensieve sessie trancedans met als thema 'vind je krachtdier'. De schoenen blijven achter onder aan de trap. Boven wacht Aernoudt Knecht. Hij heeft nog meer dreadlocks, een open onbevangen blik en een zachte, ietwat verlegen stem.

Trancedans doe je niet om te communiceren, niet om te behagen. Alles gebeurt vanbinnen, luidt de theorie. Spiritualiteit, transformatie en persoonlijke groei zijn de sleutelbegrippen. De maskers en het keurslijf waarin we vastzitten worden afgelegd, een blinddoek komt in de plaats. Maar nu nog even niet.

OORWORM OF CHIHUAHUA?

Aernoudt nodigt ons uit in een ronde kamer, waar de namiddagzon gul naar binnen valt. We gaan op lage kussentjes in een kring zitten. In het midden brandt wierook. Behalve Aernoudt en Els zijn er ook Jos, een veertiger, en Daniel, een jonge Amerikaan. We bekijken elkaar nieuwsgierig en verwachtingsvol. Aernoudt vertelt ons over de betekenis van trancedans en over het krachtdier.

'We gaan op zoek naar een gids in de vorm van een dier. Je persoonlijke krachtdier, dat zich tijdens de trancedans aan jou zal tonen. Je kunt met dat krachtdier in gesprek gaan, een diepgaand contact opbouwen. En uiteindelijk zul je, als je ervoor openstaat, leren van dat dier. Zijn kennis en wijsheid kunnen je helpen bij je spirituele groei.'

Een krachtdier. Als vanzelf denk ik aan een kat. Maar wellicht mag ik daar nu nog niet over fantaseren, want dat verpest het een beetje. Is het overigens niet onvermijdelijk dat je je keuze stuurt, omdat je nu eenmaal meer hebt met het ene dier dan met het andere?

'Het vreemde is dat bijna niemand ooit het krachtdier krijgt dat hij wil of waar hij iets voor voelt', zegt Aernoudt. 'Je lichaam weet alles en zal het je ook vertellen. Je krachtdier kan je verrassen, maar gaandeweg - niet per se vandaag - zal duidelijk worden waarom precies dat dier zich manifesteert als jouw persoonlijke krachtdier.'

Ik knik, maar kan me op dit moment slecht voorstellen dat mijn lichaam me pakweg een oorworm of een chihuahua presenteert, terwijl mijn hoofd echt wel een kat wil.

HET BLINDDOEKMOMENT

En dan is het zover. We gaan verspreid in de dansruimte zitten en Aernoudt vraagt of we ons bewust willen openstellen voor signalen van ons krachtdier. Als we ons klaar voelen, mogen we onze blinddoek omknopen en gaan liggen. 'Voel hoe je contact maakt met de aarde', zegt hij. 'Voel hoe je wortels zich diep onder de grond vertakken, tot in de kern van de aarde. En richt je blik nu omhoog, voel hoe je omhoog reikt, straalt.'

Het verhaal gaat verder. Over hoe de kamer zich vult met een dikke mist. Over hoe de mist optrekt en we aan de rand van een woud staan. Het werkt. Ik zie een door en door Europees woud, en dat wil ik ook: een kil, mistig oeroud eikenwoud. Maar dan begint Aernoudt op een soort trom te spelen, en ineens doorkruist een opdringerige exotische jungle mijn mooie, koele fantasie. Ik wil mijn eikenwoud terug, maar het verdwijnt genadeloos naar de achtergrond en ik moet, willen of niet, genoegen nemen met de klamme hitte van de tropen. We ontmoeten dieren, allerlei soorten. Even groeten en dan weer verder gaan, geeft Aernoudt aan.

Tot we op een open plek komen waar we gaan zitten. En dan komt uit het woud een dier tevoorschijn. Het zou wel eens ons persoonlijke krachtdier kunnen zijn. Een kat? In mijn dromen. Ik krijg geen eigenzinnige, verleidelijke kat met een vacht als zijde te zien. Ik zie alleen maar een joekel van een hagedis, zo groot als een krokodil, lelijk en schubbig, aaibaarheidsfactor nul. Even overweeg ik het beest weg te sturen, maar dat zou vals spelen zijn.

NAAKT EN KWETSBAAR

We mogen rechtop gaan staan en aan onze trancedans beginnen. De muziek wordt heftig, opzwepend. Die eerste minuten zijn verlammend. Ik zie niets, ik zie niemand. De andere dansers zijn ook geblinddoekt. Maar er is Aernoudt. Het voelt naakt en kwetsbaar. Mijn bewegingen zijn klein en voorzichtig. En vooral stuntelig. Maar dat duurt niet lang. Ik concentreer me op mijn hagedis, stel me zijn bewegingen voor, probeer hem ondanks de harde schubbige huid aan te raken, kijk hoe hij af en toe met zijn staart naar links en rechts draait, en voor ik het goed en wel besef sta ik te shaken en te kronkelen zonder me iets aan te trekken van mijn omgeving. Af en toe voel ik wind om me heen en botst een andere danser zacht tegen me aan. Een stapje achteruit en we zijn weer vertrokken.

Twee of drie keer komt een frisse bloemengeur aangewaaid en voel ik hoe iemand me met een waaier koelte toewuift. Een vol uur duurt de trancedans. Aan het eind gaan we weer op de grond liggen. Het eentonige geluid van een trom neemt het over van de opzwepende beat. De houten vloer trilt en ik voel me moe, voldaan en uiterst ontspannen.

ZACHT VOOR JEZELF

In de ronde kamer komen we op adem. En mogen we vertellen over ons krachtdier. Ik ben erg nieuwsgierig naar wat de anderen gezien hebben. Voor Els was het een wolvin, voor Jos een olifant, en voor Daniel een kalkoen - hij gruwt, wat voor enige hilariteit zorgt - en daarna gelukkig ook een pauw. Ik vertel dat ik echt niet weet wat ik met mijn gigantische hagedis moet. Ik heb er niets mee, ik weet er niets van en veel verder dan een flauw grapje over koud- versus warmbloedigheid kom ik voorlopig niet. Aernoudt wijst me erop dat een hagedis in die zin bijzonder is dat het een dier uit de oertijd is. En dat het een goed idee is erover te gaan lezen. Misschien kom ik zo wel te weten wat hij voor mij betekent. We krijgen nog de raad zacht te zijn voor onszelf vandaag. Meer dan anders, want we zullen extra gevoelig zijn voor zintuiglijke indrukken. Niet lang daarna overvalt me een extreme vermoeidheid, puur lichamelijk. Ik slaap die nacht als een roos.

Af en toe lees ik iets over mijn krachtdier, maar het is me nog steeds een raadsel. Of misschien dit: een dikkere huid zou me wel van pas komen, zo af en toe.

 

door: Kathleen Vereecken
www.KathleenVereecken.be